Mauro of Guus

Het was gezellig in Den Haag. Behalve voor Mauro dan. Maar ja, Nederland rent nu eenmaal van hype naar hype en dan heb je soms een slachtoffer nodig. Naar iemand in een hoekje die echt fundamentele oplossingen voor de crises zegt te hebben, luistert niemand.

Het was mooi weer. Op het Plein werd een podium opgebouwd waar artiesten en politici volop de gelegenheid kregen zich weer eens lekker te profileren. Lachen geblazen met Vincent Bijlo, Freek de Jonge en Jorgen Rayman! Swingen met Kane-zanger Dinand Woesthoff en een traantje wegpinken met Margriet Eshuis.
Vooral voor Mauro dan die continu met tegenzin toch maar weer dezelfde vragen van de pers beantwoordde. Tot hij het Kamergebouw werd binnengesleept waar hij nog eens werd geslachtofferd op de slachtbank van het CDA.
Mauro wil niet studeren. Hij wil in Nederland blijven en zo gauw hij klaar is geld gaan verdienen voor de maatschappij die tot nu voor hem betaald heeft.
Het CDA geeft hem het tegenovergestelde: hij mag niet blijven. Althans: toch even, voor de tijd dat hij studeert. Zo werd Mauro nogmaals geslachtofferd. Ditmaal om het CDA te redden.

Nederland heeft een lekkere hype. Incidenten opkloppen helpt tegen de waan van de dag die bestaat uit talloze crises: financiële en economische; klimaatscrises en zelfs heuse voedselcrises.
Op hetzelfde Plein zit Guus Geurts. Hij gaat minstens 40 dagen vasten voor voedselsouvereiniteit en klimaatrechtvaardigheid. Nee, dat bekt niet zo lekker als “Mauro moet blijven”. Dus niemand luistert naar hem. Niemand leest zijn boek. Al zegt Geurts daarin fundamentele oplossingen te hebben voor een rechtvaardiger systeem. Want de boodschap is ingewikkeld. En het heeft te weinig aansluiting bij de politiek die alleen maar focust op hypes.

Lees meer in Nieuwe Oogst van 12 november.